| 释义 |
consort A. intransitive verb | BrE kənˈsɔːt, AmE kənˈsɔrt,ˈkɑnˌsɔrt | formal 厮混 sīhùn ▸ to consort with sb 与某人厮混 B. noun | BrE ˈkɒnsɔːt, AmE ˈkɑnsɔrt | ① (of monarch) [君主的] 配偶 pèi'ǒu ▸ the prince consort 亲王 ② (of musicians) 合奏乐队 hézòu yuèduì ; (of instruments) 一组乐器 yī zǔ yuèqì |